This post is also available in:
Español 
English
Het mysterie dat Jane verbergt
Als je door de straten van Apeldoorn loopt en plotseling Jane tegenkomt, is het laatste wat je zou denken dat dat meisje met een lichte huid en lichte ogen iets verbergt. Totdat ze praat. En nee, ze hoeft niets spiritueels te zeggen. Het volstaat dat ze in het Nederlands met een onberispelijk accent een koffie bestelt of je een «wat leuk» toewerpt — en meteen daarna, in dezelfde toon, je een vraag stelt: «Ben je ooit naar Machu Picchu geweest?» of je vertelt dat «de Apus mij leiden» alsof ze zegt «ik ga naar de supermarkt» — zodat alles wat je dacht te weten in elkaar stort.
Dan besef je: dit meisje is niet wat ze lijkt. Ze is zoveel meer. Want Jane spreekt niet alleen natuurlijk Spaans. Ze vertelt je ook over de Huacas van de Zon en de Maan alsof ze over haar eigen huis praat. En in zekere zin zijn ze dat ook.
“Heel lang geleden, toen ik naar Trujillo ging, waren de Huacas altijd aanwezig in mijn gedachten. Het is alsof ik herkende waar ik vandaan kwam. Niet in dit leven, maar in een vorig leven.”
— Jane
Dat is Jane: een vrouw die fysiek onopgemerkt zou kunnen blijven in elke stad van Nederland, maar die van binnen een erfenis met zich meedraagt die oceanen, eeuwen en hele levens overbrugt.
Vóór Jane: de vonk met een Nederlandse elektricien
Om Jane te begrijpen, moet je bij het begin beginnen. En het begin is geen plan, geen berekende beslissing: het was een etentje.
Begin jaren tachtig was Jan elektricien in Nederland: winter, regen, routine. Maar bij het baggerbedrijf waar hij werkte, was er een man die hem over Peru vertelde zoals je over een grote liefde vertelt. De manager — jaren eerder baggerdirecteur bij de uitbreiding van de haven van Salaverry, aan de noordkust— had daar zijn vrouw leren kennen, in Trujillo. En sindsdien droeg hij Peru met zich mee, diep in zijn ziel.
Jan luisterde maandenlang naar zijn verhalen. Landschappen en Inca-ruïnes die hem een wereld schilderden zo ver weg en zo mooi dat je nauwelijks kon geloven dat die echt bestond.
In november eindigde het werk. De manager nodigde zijn team uit voor een etentje om het te vieren. En aan tafel, het glas in de hand, begon hij weer: in december zou hij een hele maand naar Peru reizen, om de familie van zijn vrouw te bezoeken.
Jan lachte: «Alsjeblieft, praat me niet meer over Peru. Jij gaat naar de zomer en ik blijf hier achter, in deze kou».
De manager keek hem in de ogen. En zei tegen hem: «Reis met me mee. Zodat je het zelf kunt leren kennen».
Jan twijfelde geen moment. En zonder het te plannen, vertrok een jonge Nederlandse elektricien van 24 jaar om het land van noord tot zuid te doorkruisen: de besneeuwde toppen van Huaraz, de mysterieuze lijnen van Nazca, het witte Arequipa, het Cusco van eeuwenoude stenen, Machu Picchu in de mist, het Titicacameer, Tiahuanaco in Bolivia en de immense jungle van Iquitos. Terwijl zijn baas de familie bezocht, verslond Jan landschappen en kilometers, en voelde dat dat land hem van binnen aan het veranderen was.
Peru zou hem nooit meer loslaten. En het mooiste van de reis moest nog komen.
Na die reis door Peru keerde Jan terug naar Trujillo. En daar wachtte hem wat hij, zonder het te weten, eigenlijk echt was gaan zoeken.
Jenny werkte bij een reisbureau waarvan haar nicht de eigenaresse was. Die dag kwam Jan binnen voor een rondleiding door Trujillo. Haar nicht twijfelde geen moment toen ze de Nederlander zag: «Jenny, neem jij hem mee. Laat hem Peru zien».
Jenny keek hem aan, glimlachte — tussen serieus en geamuseerd in, maar altijd professioneel— en accepteerde. «Ik ga hem het goede, het slechte en het lelijke van Peru laten zien», waarschuwde ze, zonder te weten dat die excursie — tussen landschappen, stoffige wegen en de hitte van de noordkust— het decor zou worden van iets waar geen van beiden op had gerekend.
Niemand plant een vonk. Het gebeurt gewoon. Tussen het stof van de weg en de warmte van de mensen kwamen twee mensen uit totaal verschillende werelden elkaar tegen. En in die ontmoeting begonnen ze, zonder het van plan te zijn, een verhaal te schrijven dat oceanen zou overbruggen.
Jan keerde terug naar Nederland, maar Peru liet hem niet meer los. Brieven, telefoontjes, beloften. Daarna het huwelijk op Peruaanse bodem. En in 1987 stak Jenny de Atlantische Oceaan over met een koffer, een hart vol hoop en de zekerheid dat ware liefde bestaat.
Kort daarna werd Jane geboren.
Opgroeien in Nederland met een Peruaanse moeder was niet eenvoudig.
“Thuis was ik Peruaans. We spraken Spaans, mijn vader ook, we luisterden naar Peruaanse muziek. Buiten huis was ik meer Nederlands. Het was alsof ik twee identiteiten leefde, afhankelijk van waar ik was.”
— Jane
Haar moeder gaf haar de Peruaanse waarden door: respect voor ouders, leraren en familie. Waarden die soms botsten met de Nederlandse cultuur, die relaxter en directer is. Op school leerde ze de ene manier van doen; thuis, een andere. Het evenwicht vinden was niet altijd makkelijk.
De reizen naar Peru om de twee of drie jaar waren haar verbinding met het land van haar moeder. Ze logeerden altijd bij haar grootouders, in Trujillo. «Het voelde als mijn tweede thuis». Ze trokken langs de kust: Piura, Punta Sal, Lima, Cajamarca, de Baños del Inca… maar vooral Huanchaco. «Mijn favoriete plek. De caballitos de totora, de ceviche, schelpjes zoeken op het strand».
Op haar twaalfde begon ze zich af te vragen waarom ze niet in Peru woonden. «Daar was mijn familie. Hier waren mijn huis, mijn taal, mijn cultuur. Ik heb nooit begrepen waarom we in Nederland moesten wonen». In Nederland is mijn familie niet groot zoals de Peruaanse: mijn grootouders, een tante en twee ooms. Maar niemand heeft kinderen. «Alleen mijn vader heeft mij gekregen. Ik heb geen neven of nichten, geen grote familie hier. Dat is altijd hard voor me geweest. Het gevoel van alleen zijn».
Dat eenzaamheidsgevoel, gecombineerd met de heimwee naar een land dat ze als het hare voelde zonder er geboren te zijn, vormde Jane al lang voordat ze het zelf begreep.
De dag dat ze begreep wat ze altijd had gevoeld
Vanaf haar jeugd voelde Jane dat er iets meer was. Verhalen over magie fascineerden haar. In haar tienerkamer nam ze energieën waar, schaduwen, ogen die naar haar keken. Een keer zag ze een klein jongetje in een hoek staan. Maar ze geloofde zichzelf nooit helemaal.
Tot ze vierentwintig werd.
Ze zat tijdens een businessmasterclass op een stoel toen haar lichaam vanzelf begon over te hellen, steeds verder, tot ze bijna viel. Een vrouw ging achter haar staan en «knipte» de energie door. Wat er was gebeurd, ontdekte ze later, was dat een andere vrouw tegen de muur stond, rechts van haar, en haar zonder het te beseffen met haar eigen energie wegduwde.
«Op dat moment werd alles duidelijk. Al die tijd was ik al gevoelig voor energieën. Ik wist het alleen niet».
Vanaf dat moment begon Jane haar gaven te ontwikkelen. Ze las, studeerde, oefende. Maar de weg was niet gemakkelijk. «In het begin had ik geen begeleiding van een leraar. En werken met energieën kan ook zware energieën naar je huis of je lichaam trekken». Een keer dacht ze dat ze communiceerde met haar spirituele gidsen, ze wist zelfs hun naam, maar het bleek een geest te zijn die haar een andere kant op wilde sturen. Ze leerde echte energieën te herkennen, maar dat kwam met tijd, met mentoren, met meesters.
Een van die meesters kwam op de meest natuurlijke manier. In Nederland vond Jane een school waar ze leerde over Peruaans sjamanisme en eeuwenoude genezingsrituelen. De Nederlandse leraar van die school had alles geleerd van zijn meester, een man genaamd Tito Inka. De nieuwsgierigheid van Jane om meer te weten over de Inca- en pre-Inca-cultuur bracht haar ertoe om rechtstreeks met hem in contact te treden.
«Vandaag heb ik contact met Tito Inka via Zoom. Ik ben met hem op het leerpad».
Maar er was één stem die alles veranderde… Don Sebastián, een van de oudsten en wijsten van de Q’eros-gemeenschap —de laatste bewakers van de Inca-erfenis—, ruilde de onmetelijkheid van de Andes voor een paar dagen in voor het groene, platte land van Holland. En daar, terwijl hij Jane in de ogen keek, sprak hij de woorden uit die al in haar lot geschreven stonden: zij was «de oude ziel van een genezeres». Een ziel die vele levens heeft doorlopen en wijsheid heeft vergaard in heel haar bestaan. Daarom praat Jane, als ze over ontwaken praat, niet over leren: ze praat over herinneren. «Ik hoef deze wijsheid in mij alleen maar te laten ontwaken — legt Jane uit —. Alles herinneren wat ik in vorige levens al heb geleerd». Haar hele leven had men gezegd dat ze heel wijs was voor haar leeftijd; ze nam het als een gezegde. Het bleek waar te zijn.
Inca Soul Temple: genezen via de erfenis
Vandaag kanaliseert Jane al die kennis in Inca Soul Temple, haar project voor energetische genezing, geïnspireerd door de Andes-cosmologie.
«Ik help het lichaam zodat de energie stroomt zoals het hoort. Dat de zware energieën —blokkades, trauma’s, angsten— loslaten en oplossen». Garanties zijn er niet, zegt ze. «Want het lichaam geneest zichzelf. Ik help alleen met de middelen die de meesters uit de tijd van de Inca’s ons hebben geleerd».
Naast de energetische reinigingen —met dagelijkse rituelen zoals het huis reinigen met salie en het lichaam met Florida-water en palo santo— werkt Jane ook met vorige levens. «Soms is het nuttig om te weten waar een angst of een reactie vandaan komt die zonder oorzaak terugkeert. Het weten helpt om het hoofdstuk af te sluiten voor je geest in dit leven».
Een van haar meest ambitieuze projecten is het vertalen van de boeken van Tito Inka naar het Nederlands. Ze zijn al beschikbaar in het Quechua, Spaans, Engels en Duits. Maar het Nederlands ontbreekt nog. «Mijn missie hier, in Holland, is om de wijsheid van mijn meester met de Nederlanders te verbinden». Samen met een vriend, Thomas Boots, ronden ze de vertaling van het eerste boek af, naast de onlinecursussen van de meester.
Ze leert ook Quechua. Niet uit urgentie, zegt ze, maar omdat op dit pad de oorspronkelijke woorden een bijzondere kracht hebben. «Het is niet alleen een taal. Het is een heilig geluid. De woorden in het Quechua uitspreken heeft meer energetische kracht».
En er is meer: vanaf 2027 zijn Jane en haar vriend Thomas Boots —dezelfde met wie ze de boeken van Tito Inka vertaalt— van plan spirituele reizen naar Peru te organiseren, om wie genezing zoekt rechtstreeks naar de bron te brengen. «Tito Inka leren kennen, een Inca van zuivere afkomst. De gemeenschap van de Inca-lijn die nog steeds leeft in Peru steunen. Dat mensen een transformerende ervaring beleven».
«Maak je geen zorgen over het kiezen van een identiteit»
Wanneer iemand haar tijdens een etentje vraagt wat ze doet, lacht Jane. «Ik weet al dat het een lang en diep gesprek gaat worden». Ze legt uit dat ze energetisch werk doet met de wijsheid van het Tawantinsuyo. «Maar bijna altijd eindigen we pratend over de trauma’s en blokkades van die persoon. En heel vaak, op datzelfde moment, beweegt de energie al».
Ze weet dat er mensen zijn die haar werk verkeerd begrijpen. «Ze denken dat het hekserij is, dat het er alleen om gaat het boze oog af te snijden. Ze zijn bang. Maar mijn werk brengt licht. Het is verbonden met de Pachamama, met de Apus, met de Ñustas, met de Zon en de Maan. Het is niet anders dan in je eigen lichaam stappen en reizen, voelen en begrijpen. Ik help je alleen op die reis».
En ze heeft nog een project, een dat haar moederlijkste kant laat zien: boeken schrijven voor ouders en kinderen over de gewoonten van het Tawantinsuyo. «Zodat het makkelijk is om al van kleins af aan uit te leggen hoe je een goed leven leeft, hoe je jezelf geneest, hoe je het evenwicht terugvindt. Zelfs in deze roerige tijden, omringd door oorlogen, crises, ziektes en politiek».
Haar boodschap aan jonge mensen van Peruaanse afkomst die hun identiteit verkennen, is duidelijk:
«Jarenlang maakte ik me zorgen over het kiezen van mijn identiteit. Of ik Peruaans was of Nederlands. Maar nadat ik leerde dat we allemaal energetisch met elkaar verbonden zijn, begreep ik dat het enige dat telt is naar binnen gaan en voelen wat je doel is in dit leven, in dit lichaam, in deze tijd, in het gezin waarin je geboren bent. En je zult het weten wanneer je het vindt. Het is iets dat altijd terugkeert op je pad. Iets dat je energie geeft, zelfs op zware dagen. Het is je plicht tegenover je geest. En als je het vindt, stel het dan nooit uit tot een andere dag. Want dat zou een dag minder zijn om te leren wat je in dit lichaam, in dit leven en in deze tijd moet leren».
Jane kiest niet tussen Peruaans of Nederlands zijn. Dat hoeft ze niet. Ze is beide. En ze is ook veel meer: ze is een brug tussen werelden, tussen tijden, tussen wat we waren en wat we kunnen worden.
Als dit verhaal iets in je wakker heeft gemaakt, dan wacht Jane op je bij Inca Soul Temple. Volg haar op Instagram of Facebook en ontdek uit eerste hand hoe die «oude ziel van een genezeres» nog steeds bruggen slaat tussen werelden. En als je iemand kent die op zoek is naar zijn of haar identiteit, deel het dan met die persoon. Want jezelf herkennen in het verhaal van iemand anders is soms de eerste stap om jezelf te vinden.
Bij Peruanos.nl geloven we dat verhalen zoals dat van Jane gelezen, gedeeld en gevierd moeten worden. Als dit artikel je trots maakte op je roots of je inspireerde om je eigen identiteit te verkennen, deel het dan op je social media. Help ons een stem te blijven geven aan wie bruggen bouwt tussen Peru en Nederland. En wil je meer verhalen zoals dit ontvangen, abonneer je dan op Peruanos.nl zodat je er geen enkele mist.
